LENTE

De winterslaap houdt mij in de greep,

vaste patronen op het witte tapijt.

Tot de klokjes lijkbleek de laatste sneeuwman kussen

en ik mijzelf uitzoom van dichtbij.

​

De eerste kopjes doen de grond nog aarzelen,

lentekriebels in gesmolten boterbloem.

Mijn blauwe boezem drijft langs stille oevers,

jouw rode haan ontsteekt het waterlicht.

​

Het verlaten zomerhuis waar we liggen te stoven,

cirkelende meeuwen in een voltooid zeegezicht.

Schaterende trompetten, wiegende heupen,

je irissen knetteren korenbloem.

​

Of zijn je ogen bruin gelogen?

De herfststorm plukt aan de dode takken:

een maalstroom, niets blijft ongebroken,

de berenklauw schijnheilig in je zak gestoken.

​

Als de ringslang meanderend

opnieuw een winters hol betreedt,

tel ik de sterren af naar nul.

​

Oh, was het maar één nacht weer lente.