Poem

Tien blauwe herinneringen geleden

sporadische vlagen door de jaren

sneed het dijkse raamwerk jouw eeuwig verlangen

en gaf de stilte mee aan de onderstroom.

(Je was als een koningin voor mij).

​

Zoals je vader het gele zaad verstrooide,

bood jouw gesuikerde Zeeuwse rondbrood

een haven, omsloten geschaakt,

die de geloken oester verbindt

met de geest, de moeder

en het heilige kind.

(Je was als een koningin voor mij).

​

Je mannen waren niet altijd. ..punt.

Steunkousen bevlekt, verdund en voorbijgeschoten.

Toch ontwaart het schip de kade als vanzelf;

het water bedelft als een drabbig boudoir.

Zo maak ik een treurdicht nimmer waar.

(Hoe dan ook, was je als een koningin voor mij.)

​

Aldus draagt het gouden licht je naam

voorbij het zilt en het genagelde huisje.

Waar myriades aan kweldertongen,

je verzongen schim,

in een stille omarming

vangen.

(Je bent nog steeds als een koningin voor mij).